qín xuān tài hòu ài wèi chǒu fu
秦宣太后爱魏丑夫。
tài hòu bìng jiāng sǐ chū lìng yuē wèi wǒ zàng bì yǐ wèi zi wèi xùn
太后病将死，出令曰：“为我葬，必以魏子为殉。
wèi zi huàn zhī
”魏子患之。
yōng ruì wèi wèi zi shuō tài hòu yuē yǐ sǐ zhě wèi yǒu zhī hu tài hòu yuē wú zhī yě
庸芮为魏子说太后曰：“以死者为有知乎?”太后曰：“无知也。
yuē ruò tài hòu zhī shén líng míng zhī sǐ zhě zhī wú zhī yǐ hé wéi kōng yǐ shēng suǒ ài zàng yú wú zhī zhī sǐ rén zāi ruò sǐ zhě yǒu zhī xiān wáng jī nù zhī rì jiǔ yǐ tài hòu jiù guò bù shàn hé xiá nǎi sī wèi chǒu fu hu tài hòu yuē shàn
”曰：“若太后之神灵，明知死者之无知矣，何为空以生所爱，葬于无知之死人哉!若死者有知，先王积怒之日久矣，太后救过不赡，何暇乃私魏丑夫乎?”太后曰：“善。
nǎi zhǐ
于是成子留了下来。