lì shǐ lái yuán
历史来源
chū zì jī xìng yǐ fēng dì míng wéi shì
1、出自姬姓，以封地名为氏。
xī zhōu chū nián zhōu wǔ wáng fēng tā de ér zi shū yú yú táng hào táng shū yú
西周初年，周武王封他的儿子叔虞于唐，号唐叔虞。
táng shū yú de hòu dài bèi fēng yú hé nèi wēn jīn hé nán shěng wēn xiàn qí hòu dài zǐ sūn suì yǐ fēng dì míng mìng xìng chēng wēn xìng
唐叔虞的后代被封于河内温（今河南省温县），其后代子孙遂以封地名命姓，称温姓。
chū zì xì xìng yì yǐ yì míng wéi shì
2、出自郄姓，亦以邑名为氏。
jù guǎng yùn wàn xìng tǒng pǔ děng suǒ zài zhōu chū sū fèn shēng zài zhōu cháo rèn sī kòu bèi fēng zài wēn
据《广韵》、《万姓统谱》等所载，周初，苏忿生在周朝任司寇，被封在温。
gōng yuán qián nián wēn guó bèi běi dí rén gōng miè guó jūn wēn zi táo wǎng wèi guó chēng wéi wēn shì
公元前650年，温国被北狄人攻灭，国君温子逃往卫国，称为温氏。
hòu lái jìn guó gōng miè dí rén wēn jiù chéng wèi jìn guó dà fu xì zhì de fēng yì
后来晋国攻灭狄人，温就成为晋国大夫郄至的封邑。
dāng shí xì zhì zài yān líng zhī zhàn zhōng zhǐ huī jìn jūn dǎ bài chu jūn chéng wéi jìn guó zhí zhèng dà chén xì shì yī jiā sān zú quán qīng cháo yě yǐn qǐ qí tā jìn qīng de jí dù
当时郄至在鄢陵之战中指挥晋军打败楚军，成为晋国执政大臣，郄氏一家三族权倾朝野，引起其他晋卿的嫉妒。
jìn lì gōng duì xì shì zhuān quán bù mǎn zǎo jiù xiǎng zhǎo jiè kǒu chú diào guó zhōng de zhè xiē qiáng zōng dà zú
晋厉公对郄氏专权不满，早就想找借口除掉国中的这些强宗大族。
yǒu yī cì jìn lì gōng dài zhe qún chén dǎ liè xì zhì dǎ zhe yī tóu yě zhū pài rén gěi lì gōng sòng qù què bèi lì gōng chǒng xìng de sì rén mèng zhāng duó qù xì zhì yī nù zhī xià shè sǐ mèng zhāng
有一次，晋历公带着群臣打猎，郄至打着一头野猪，派人给历公送去，却被历公宠幸的寺人孟张夺去，郄至一怒之下射死孟张。
jìn lì gōng duì cǐ dà wéi nǎo huǒ shuō zhè jiā huo qī fù dào wǒ tóu shàng lái le jué dìng chú diào xì shì
晋历公对此大为恼火，说：“这家伙欺负到我头上来了１决定除掉郄氏。
zhè gè xiāo xī bèi xì shì zhī dào le xì qí biàn zhǔ zhāng xiān gōng shā lì gōng xì zhì què rèn wéi nìng kě bèi shā yě bù néng fàn shàng zuò luàn
这个消息被郄氏知道了，郄锜便主张先攻杀历公，郄至却认为宁可被杀也不能犯上作乱。
jié guǒ lì gōng jiū hé le yī pī yǔ xì shì yǒu yuàn chóu de chén zǐ miè diào le xì shì
结果历公纠合了一批与郄氏有怨仇的臣子灭掉了郄氏。
xì zhì de zǐ sūn zhōng yǒu táo dào guó wài de yǐ fēng yì mìng xìng chēng wēn xìng
郄至的子孙中有逃到国外的，以封邑命姓，称温姓。
chū zì gāo yáng shì yì yǐ yì míng wéi shì
3、出自高阳氏，亦以邑名为氏。
jù táng wēn hóu bēi suǒ zài zhuān xū gāo yáng shì de hòu yì fēng yú wēn yì qí hòu yǐ fēng yì míng wéi shì
据《唐温侯碑》所载，颛顼高阳氏的后裔封于温邑，其后以封邑名为氏。
huí zú zhōng yǒu wēn xìng
4、回族中有温姓。
yuán zì míng dài róng yú huí mín zú de sū lù guó jīn fēi lǜ bīn sū lù dǎo de sū lù dōng wáng ba dōu gé ba hā lì zhī zǐ wēn kā cì jí hòu yì
源自明代融于回民族的苏禄国（今菲律宾苏禄岛）的苏禄东王巴都噶?叭哈利之子温喀刺及后裔。
yǒng lè shí wǔ nián nián sū lù dōng wáng ba dōu kā ba hā là shuài lǐng bāo kuò jiā rén zài nèi jì sān bǎi yú rén de páng dà shǐ tuán lái yān jīng fǎng wèn
永乐十五年（1417年）苏禄东王巴都喀?叭哈剌率领包括家人在内计三百余人的庞大使团来燕京访问，
yīn bìng shì shì yú shān dōng shěng dé zhōu de běi yíng cūn
因病逝世于山东省德州的北营村，
liú xià cì zǐ wēn tǎ cì hé sān zǐ ān dōu lǔ jí wáng fēi shǒu mù bìng dìng jū zhōng guó
留下次子温塔刺和三子安都鲁及王妃守墓并定居中国。
yīn wēn ān xiōng dì liǎ jiē xìn yǎng yī sī lán jiào fēng sú xí guàn yòu jìn tóng yú huí zú hòu biàn róng rù le huí mín zú dāng zhōng
因温安兄弟俩皆信仰伊斯兰教，风俗习惯又近同于回族，后便融入了回民族当中。
qí wēn tǎ cì qǔ míng zǐ shǒu yīn wèi xìng ān dōu lǔ yì tóng suì chǎn shēng le wēn xìng
其温塔刺取名子首音为姓（安都鲁亦同），遂产生了温姓。
guān yú wēn ān xìng de lái lóng qù mài zài wēn shì shí liù shì sūn wēn shòu wén yú nián biān xiū de wēn ān jiā chéng yào lù zhōng zuò le xiáng xì jì zǎi pō jù yán jiū cān kǎo jià zhí
关于温（安）姓的来龙去脉，在温氏十六世孙温寿文于1934年编修的《温安家乘要录》中作了详细记载，颇具研究参考价值。
cǐ wài jù xuē wén bō huí huí xìng shì kǎo zài hé běi bǎo dìng dì qū ān wēn liǎng jiā huí zú yǒu ān wēn liǎng jiā bù fēn zhī shuō bìng zì yán qí xiān shì wèi měng gǔ rén lái zì měng gǔ ān tǎ lā zhī wēn dōu lǔ dì qū
此外，据薛文波《回回姓氏考》载，河北保定地区安、温两家回族‘有安温两家不分之说”，并‘自言其先世为蒙古人，来自蒙古安塔拉之温都鲁地区。
qí xiān shì dì xiōng èr rén cǎi yòng hàn xìng xì àn liǎng dì míng zhī shǒu yù fēn ān wēn èr xìng
其先世弟兄二人，采用汉姓，系按两地名之首育分安、温二姓。
yī jù zhè duàn zì yán lái kàn rú jiāng qí měng gǔ dì míng ān tǎ lā hé wēn dū du de shǒu zì yī duì huàn zhè biàn shì shān dōng dé zhōu sū lù dōng wáng zhī zǐ ān dōu lǔ
”依据这段‘自言”来看，如将其“蒙古地名”——“安塔拉”和“温都督”的首字一对换，这便是山东德州苏禄东王之子“安都鲁”。
wēn hā cì tǎ lā
“温哈刺（塔拉）”。
zhè xiǎn rán bú shì qiǎo hé
这显然不是巧合。
zài yǒu shān dōng dé zhōu hé hé běi bǎo dìng jūn yǒu wēn ān ān wēn liǎng jiā bù fēn qí xiān shì xiōng dì èr rén cǎi yòng hàn xìng zhī gòng shuō xiǎn rán shì tóng chū yī mài
再有，山东德州和河北保定均有“温安（安温）两家不分”、“其先世兄弟二人‘采用汉姓”’之共说，显然是同出一脉。
rén míng yǔ dì míng zhī bié zhǐ kǒng shì lìng yǒu yuán wěi
“人名”与“地名”之别，只恐是另有原委。
yóu cǐ kě duàn yán shān dōng dé zhōu yǔ hé běi bǎo dìng de wēn ān ān wēn liǎng xìng yìng shì tóng zǔ tóng zōng
由此可断言，山东德州与河北保定的温安（安温）两姓应是同祖同宗。
wēn xìng huí zú zhǔ yào fēn bù zài shān dōng hé hé běi dì qū
温姓回族主要分布在山东和河北地区。
chū zì tā zú gǎi xìng
5、出自他族改姓：
jù táng shū suǒ zài táng dài kāng jū guó jīn xīn jiāng wéi wú ěr zì zhì qū běi jìng zhì é luó sī yī bù guó wáng xìng wēn hòu rù zhōng guó zì chéng wēn xìng
①据《唐书》所载，唐代康居国（今新疆维吾尔自治区北境至俄罗斯一部），国王姓温，后入中国，自成温姓。
jù tōng zhì suǒ zài běi wèi huà wēn shì wēn pén shì wēn gū shì jūn gǎi shàn xìng wēn
②据《通志》所载，北魏叱温氏、温盆氏、温孤氏均改单姓温。
jīn shí nǚ zhēn rén wēn dí hǎn shì hàn xìng wèi wēn
③金时女真人温迪罕氏汉姓为温；
jù táng shū suǒ zài táng shí péng chéng zhǎng shǐ liú yì cóng zhī zǐ liú shēng liú fàng lǐng biǎo miǎn guī gǎi xìng wēn
据《唐书》所载，唐时彭城长史刘易从之子刘升流放岭表，免归，改姓温。
qīng mǎn zhōu bā qí xìng wēn tè hè shì xī bó zú wēn dōu ěr shì hàn xìng wèi wēn
④清满洲八旗姓温特赫氏、锡伯族温都尔氏汉姓为温。
jīn tái wān tǔ zhù bù yī tǔ jiā lí zhuàng yáo děng mín zú jūn yǒu cǐ xìng
⑤今台湾土著、布依、土家、黎、壮、瑶等民族均有此姓。
jiā zú míng rén
家族名人
wēn jiào tài yuán qí jīn shān xī shěng qí xiàn rén dōng jìn míng chén
温峤：太原祁（今山西省祁县）人，东晋名臣。
bó xué néng wén gōng shū
博学能文，工书。
xián hé chū wèi jiāng zhōu cì shǐ fēng shǐ ān jùn gōng lèi guān zhì piào qí dà jiàng jūn zú yú píng sū jùn zhī luàn zhōng nián suì
咸和初为江州刺史，封始安郡公，累官至骠骑大将军，卒于平苏峻之乱，终年41岁。
wēn zhāng dà yá liù shì sūn táng dài guān lì
温璋：大雅六世孙，唐代官吏。
yǐ fù yīn lèi guān dà lǐ chéng zhuó bīn níng jié dù shǐ zhuǎn jīng zhào yǐn wéi zhèng yán míng hòu wèi zhí jiàn biǎn zhèn zhōu sī mǎ
以父荫累官大理丞，擢邠宁节度使转京兆尹，为政严明，后为直谏贬振州司马。
wēn rì guān huá tíng jīn shàng hǎi shì sōng jiāng rén sòng mò yuán chū huà jiā
温日观：华亭（今上海市松江）人，宋末元初画家。
sēng rén fǎ míng zi wēn
僧人，法名子温。
shàn cǎo shū xǐ huà pú táo xū gěng zhī yè jiē cǎo shū fǎ shí rén yǐ wēn pú táo chēng zhī
善草书，喜画葡萄，须梗枝叶，皆草书法，时人以温葡萄称之。
chuán shì pú táo tú liú rù rì běn
传世《葡萄图》流入日本。
wēn xīn wēn xiù hé nán luò yáng rén míng dài guān lì shī rén
温新、温秀：河南洛阳人，明代官吏、诗人。
xiōng wēn xīn guān hù bù zhǔ shì jīng yú shī
兄温新官户部主事，精于诗；
dì wēn xīn yì shàn shī guān zhī xiāng yáng fǔ tóng zhī
弟温新亦善诗，官知襄阳府同知。
wēn chún shǎn xī shěng sān yuán rén míng dài míng chén
温纯：陕西省三原人，明代名臣。
guān zuǒ dōu yù shǐ chàng zhū dà chén fú jiē qì qǐng huáng dì ba kuàng shuì qīng bái fèng gōng sù bǎi liáo zhèn fēng jì shí chēng míng chén
官左都御史，倡诸大臣伏阶泣请皇帝罢矿税，清白奉公，肃百僚，振风纪，时称名臣。
wēn dá mǎn zhōu xiāng huáng qí rén qīng dài zǎi xiàng
温达：满洲镶黄旗人，清代宰相。
lì rèn shǎn xī dào yù shǐ xiāng huáng qí guǎn qí dà chén nèi gé xué shì hù bù shì láng lì bù shàng shū wén huá diàn dà xué shì zǎi xiàng děng zhí pō shòu kāng xī zhòng yòng
历任陕西道御史、镶黄旗管旗大臣、内阁学士、户部侍郎、吏部尚书、文华殿大学士（宰相）等职，颇受康熙重用。
wēn zhòng shū gǔ dài zhé xué jiā jiào yù jiā
温仲舒：古代哲学家、教育家。
xī hàn guǎng chuān jìn hé běi shěng jǐng xiàn rén rén
西汉广川（近河北省景县人）人。
jīn wén jīng xué de chuàng shǐ rén
今文经学的创始人。
qīng shào nián shí xué xí shí fēn qín fèn dá dào rú chī rú zuì de dì bù gù xué shù rì jīng
青少年时学习十分勤奋，达到如痴如醉的地步，故学术日精。
jǐng dì shí wéi bó shì xià wéi jiǎng sòng dì zǐ chuán yǐ cì xiāng shòu yè
景帝时为博士，下帷讲诵，弟子传以次相授业。
wǔ dì shí shàng tiān rén sān cè yǐ duì cè dì yī ér zhù chēng
武帝时上“天人三策”，以对策第一而著称。
qí duì cè zhōng de bā chù bǎi jiā dú zūn rú shù jí xìng tài xué zhòng xuǎn jǔ děng jiàn yì wèi wǔ dì cǎi nà duì hàn dài de zhèng zhì jiàn shè hé wén jiào zhèng cè de zhì dìng qǐ le zhòng yào zuò yòng kāi fēng jiàn shè huì yǐ rú xué wèi zhèng tǒng de xiān shēng
其对策中的“罢黜百家，独尊儒术”及“兴太学”、重选举等建议，为武帝采纳，对汉代的政治建设和文教政策的制定，起了重要作用，开封建社会以儒学为正统的先声。
tā yǐ rú jiā sī xiǎng wèi zhōng xīn xī shōu yīn yáng wǔ xíng de xué shuō tí chū tiān chuàng wàn wù yǔ tiān rén gǎn yìng de xué shuō wèi jūn quán shén shòu hé wáng dào sān gāng biān zào lǐ lùn
他以儒家思想为中心，吸收阴阳、五行的学说，提出“天创万物”与“天人感应”的学说，为君权神授和王道三纲编造理论。
tā hái bǎ rén xìng fēn wéi shàng zhōng xià sān pǐn
他还把人性分为上、中、下三品，
rèn wéi shàng pǐn zhī xìng shēng lái jiù shàn
认为上品之性生来就善，
xià pǐn zhī xìng shēng lái jiù wú shàn zhì
下品之性生来就无善质，
qiě jiào ér bù néng shàn
且教而不能善，
zhǐ yǒu zhōng mín zhī xìng shì yǒu shàn zhì ér wèi néng shàn
只有中民之性是“有善质而未能善”，
zhè yī bù fen rén de rén shù zuì duō
这一部分人的人数最多，
gù yòu chēng wàn mín zhī xìng
故又称“万民之性”，
zhèi xiē rén cái shì jiào yù de zhǔ yào duì xiàng
这些人才是教育的主要对象，
tí chū le yǒu bié yú mèng zǐ xún zǐ de rén xìng lùn hé jiào yù zuò yòng lùn
提出了有别于孟子、荀子的人性论和教育作用论。
duì cè zhī hòu tā bèi wǔ dì qiǎn wèi jiāng dū wáng xiāng hòu yòu diào rèn jiāo xī wáng xiāng fán xiāng liǎng guó zhé shì jiāo wáng yīn kǒng jiǔ zhí huò zuì gào bìng guī jiā zhù shū jiǎng xué yǐ zhōng
对策之后，他被武帝遣为江都王相，后又调任胶西王相，“凡相两国，辄事骄王”，因恐久职获罪，告病归家，著书讲学以终。
qí zhù shù pō fēng dàn liú chuán xià lái de zhǐ yǒu chūn qiū fán lù yī shū hé hàn shū dǒng zhòng shū zhuǎn zhōng de jǔ xián liáng duì cè jí tiān rén sān cè děng
其著述颇丰，但流传下来的只有《春秋繁露》一书和《汉书·董仲舒转》中的《举贤良对策》（即天人三策）等。
wēn zi shēng hòu wèi zhōng jūn dà jiàng jūn
温子升：后魏中军大将军。
tā bó lǎn bǎi jiā wén zhāng qīng wǎn
他博览百家，文章清婉。
píng xī chū duì cè gāo dì bǔ yù shǐ
平熙初，对策高第，补御史。
yǒu wén jí juǎn
有文集35卷。
bèi yù wéi jiāng zuǒ wén rén zhī yī
被誉为“江左文人”之一。
wēn yàn hóng wēn yàn bó wēn yàn jiāng dà yá dà lín dà yǒu tài yuán qí rén táng dài míng huàn
温彦宏、温彦博、温彦将（大雅、大临、大有）：太原祁人，唐代名宦。
xiōng dì sān rén jù zhī míng yú dāng shì
兄弟三人，俱知名于当世。
gāo zǔ shí yàn hóng cān yù jī wù guān lì bù shàng shū fēng lí guó gōng
高祖时，彦宏参与机务，官吏部尚书，封黎国公；
yàn bó chū cóng yōu zhōu zǒng guǎn luō yì hòu suí luō yì jiàng táng céng bèi tū jué suǒ fú qiú yú yīn shān kǔ hán zhī de guī hòu lèi guān zhì shàng shū yòu pú yè zǎi xiàng fēng yú guó gōng
彦博初从幽州总管罗艺，后随罗艺降唐，曾被突厥所俘，囚于阴山苦寒之地，归后累官至尚书右仆射（宰相），封虞国公；
yàn jiàng guān zhì zhōng shū shì láng fēng qīng hé jùn gōng
彦将官至中书侍郎，封清河郡公。
shí chēng yī mén sān gōng
时称“一门三公”。
wēn tíng yún tài yuán qí rén wēn yàn bó yì sūn táng dài cí rén hè shī rén
温庭筠：太原祁人，温彦博裔孙，唐代词人和诗人。
shī yǔ lǐ shāng yǐn qí míng shí chēng wēn lǐ
诗与李商隐齐名，时称温李。
zuò fù bā chā shǒu ér chéng shí chēng wēn bā chā
作赋八叉手而成，时称温八叉。
jīng tōng yīn lǜ shī cí fēng gé nóng yàn cí zǎo huá lì duō xiě guī qíng nǎi huā jiān pài bí zǔ
精通音律，诗词风格浓艳，词藻华丽，多写闺情，乃花间派鼻祖。
hòu rén ji yǒu wēn tíng yún shī jí jí jīn quán jí
后人辑有《温庭筠诗集》及《金荃集》。
wēn tǐ rén zhè jiāng shěng wū chéng jīn hú zhōu rén míng dài zǎi xiàng
温体仁：浙江省乌程（今湖州）人，明代宰相。
jìn shì jí dì lì rèn biān xiū lǐ bù zuǒ shì láng lǐ bù shàng shū děng zhí chóng zhēn sì nián nián rù gé bù jiǔ shēng wéi shǒu fǔ
进士及第，历任编修、礼部左侍郎、礼部尚书等职，崇祯四年（1631年）入阁，不久升为首辅。
qí wèi xiāng bā nián chóng zhēn duì qí ēn chóng wú bǐ ér wēn duì shàng yī wèi yíng hé duì xià yán lì kè bó jǐ wú zhèng jī
其为相八年，崇祯对其恩崇无比，而温对上一味迎合，对下严厉刻薄，几无政绩。
wēn yǐ yù jiā yìng zhōu jīn guǎng dōng shěng méi xiàn rén qīng dài xué zhě
温以燠：嘉应州（今广东省梅县）人，清代学者。
wén zhāng shī cí jūn fěi rán kě guān
文章诗词，均斐然可观。
gōng shū fǎ shī yán zhēn qīng shòu yìng shì liǔ gōng quán
工书法，师颜真卿，瘦硬似柳公权。
wēn wén hé guī ān zhè jiāng shěng wú xīng rén dào guāng shí liù nián jìn shì guān gōng bù zhǔ shì
温文禾：归安（浙江省吴兴）人，道光十六年进士，官工部主事。
shān shuǐ zōng huáng gōng wàng zhe mò yān rùn shén yùn tiān rán
山水宗黄公望，著墨淹润，神韵天然。
yǒu xīn yí huā guǎn shī gǎo
有《辛夷花馆诗稿》。
qiān xǐ fēn bù
迁徙分布
fā yuán yú hé nán de wēn xìng yǒu yī zhī yú xī zhōu chū nián qiān dào gān sù qí lián shān bìng róng rù gǔ kāng jū guó zhōng bù fèn wèi néng yuè cōng lǐng zhě suì liú jū yú xīn jiāng nán jiāng jiàn lì wēn sù guó jīn wēn sù xiàn
发源于河南的温姓，有一支于西周初年，迁到甘肃祁连山，并融入古康居国中，部分未能越葱岭者，遂留居于新疆南疆，建立温宿国（今温宿县）。
xī hàn chū yǒu xún hóu wēn jiè nǎi wēn jì zhī yì yǒu zi míng rén rén zǐ wēn hé qiān jū tài yuán qí xiàn jīn shān xī shěng qí xiàn dōng nán
西汉初，有恂侯温疥（乃温季之裔）有子名仁，仁子温何迁居太原祁县（今山西省祁县东南）。
cǐ hòu wēn xìng hòu yì yǐ tài yuán wèi fán yǎn zhōng xīn zhú jiàn xíng chéng wēn xìng tài yuán jùn wàng
此后，温姓后裔以太原为繁衍中心，逐渐形成温姓太原郡望。
yuán kāng sì nián gōng yuán qián nián cháng ān gōng shì shēn qǐng huáng dì xià zhào mìng wēn hé sūn wēn fú huí guī gù lǐ
元康四年（公元前66年），长安公士申请皇帝下诏，命温何孙温福回归故里。
hòu wēn xìng zhú jiàn kuò sàn dào hé běi qīng hé zǎo qiáng yǐ jí shān dōng dōng píng gāo táng lín qīng wǔ chéng zhū xiàn bìng fā zhǎn chéng wèi wēn xìng píng yuán qīng hé jùn wàng
后温姓逐渐扩散到河北清河、枣强以及山东东平、高唐、临清、武城诸县，并发展成为温姓平原、清河郡望。
jìn yǒng jiā zhī luàn wēn xìng suí jìn shì nán qiān liú kūn jì shì tài yuán qí rén wēn qiáo nán qiān hòu chū zhèn hóng chéng jīn jiāng xī shěng nán chāng zǐ sūn liú jū dāng dì
晋永嘉之乱，温姓随晋室南迁，刘琨记室太原祁人温峤南迁后出镇洪城（今江西省南昌），子孙留居当地。
táng mò shí yì sūn wēn jiǔ láng bì huáng cháo zhī luàn qiān mǐn nán
唐末时，裔孙温九郎避黄巢之乱，迁闽南。
lìng yǒu wēn xìng yī bǎi sì shí shì wēn shàng jiǎn
另有温姓一百四十世温尚简，
yóu hé nán luò yáng qiān jiāng xī shí chéng zào jiǎo shuǐ dìng jū
由河南洛阳迁江西石城皂角水定居，
qí zēng sūn nán gāo yóu shí chéng qiān fú jiàn níng huà shí bì xiāng
其曾孙南皋由石城迁福建宁化石壁乡，
gāo cì zǐ jǐn míng tóng bǎo
皋次子瑾名铜宝，
qí yì sūn fēn bù mǐn yuè gàn gè dì
其裔孙分布闽、粤、赣各地，
gù cǐ sān dì wēn xìng duō fèng tóng bǎo wèi tài shǐ zǔ
故此三地温姓多奉铜宝为大始祖。
cǐ jì rèn qián zhōu cì shǐ de wēn hòu zōng qiān jū fú jiàn qí hòu yì fēn yǎn qīng liú zhǎng tíng shí chéng lóng yán gè dì
此际，任虔州刺史的温厚宗迁居福建，其后裔分衍清流、长廷石城、龙岩各地。
sòng shí hòu zōng yì sūn yuán qiū zhǎng zǐ dé dài cì zǐ dé kūn qiān guǎng dōng xīng níng jì zǐ dé míng xǐ jiāng xī xīng guó sì zǐ dé liáng qiān shàng háng lián chéng
宋时，厚宗裔孙元秋长子德带，次子德坤迁广东兴宁，季子德明徙江西兴国，四子德良迁上杭、连城。
sòng mò shí jiǔ láng zǐ sūn fēn zhī zài rù yuè dōng
宋末时，九郎子孙分支再入粤东。
liù láng gōng xǐ jū méi xiàn wèi sōng yuán xiāng kāi pài zǔ
六郎公徙居梅县，为松源乡开派祖；
guì hé gōng wèi wǔ huá kāi pài zǔ
贵和公为五华开派祖；
liáng bīn gōng wèi méi xiàn xiǎo yòng xiāng kāi pài zǔ
良彬公为梅县小用乡开派祖。
míng chū wēn xìng zuò wéi hóng dòng dà huái shù qiān mín xìng shì zhī yī bèi fēn qiān yú hé nán hé běi shān dōng jiāng sū děng dì
明初，温姓作为洪洞大槐树迁民姓氏之一，被分迁于河南、河北、山东、江苏等地。
jiā jìng nián jiān niàn sān láng yóu níng huà qiān guǎng dōng lián jiāng
嘉靖年间，念三郎由宁化迁广东廉江。
zhì qīng dài mò yè wēn xìng yǐ guǎng bù quán guó gè dì bìng yǒu dù hǎi fù tái yuǎn bō hǎi wài zhě
至清代末叶，温姓已广布全国各地，并有渡海赴台，远播海外者。
rú jīn wēn xìng zài quán guó fēn bù guǎng fàn yóu yǐ guǎng dōng duō cǐ xìng yuē zhàn quán guó hàn zú wēn xìng rén kǒu de bǎi fēn zhī èr shí jiǔ
如今，温姓在全国分布广泛，尤以广东多此姓，约占全国汉族温姓人口的百分之二十九。
wēn xìng shì dāng jīn zhōng guó xìng shì pái háng dì yī bǎi yī shí sì wèi de xìng shì rén kǒu jiào duō yuē zhàn quán guó hàn zú rén kǒu de bǎi fēn zhī líng diǎn yī sì
温姓是当今中国姓氏排行第一百一十四位的姓氏，人口较多，约占全国汉族人口的百分之零点一四。