chén huá fēng méng shān rén
陈华封，蒙山人。
yǐ shèng shǔ fán rè zhěn jiè yě shù xià
以盛暑烦热，枕藉野树下。
hū yī rén bēn bō ér lái shǒu zhe wéi lǐng jí qū shù yīn jū shí ér zuò huī shàn bù tíng hàn xià rú liú chén
忽一人奔波而来，首着围领，疾趋树阴，掬石而座，挥扇不停，汗下如流沈。
chén qǐ zuò xiào yuē ruò chú wéi lǐng bù shàn kě liáng
陈起座，笑曰：“若除围领，不扇可凉。
kè yuē tuō zhī yì zài zhe nán yě
”客曰：“脱之易，再着难也。
jiù yǔ qīng tán pō jí yùn jiè
”就与倾谈，颇极蕴藉。
jì ér yuē cǐ shí wú tā xiǎng dàn de bīng jìn liáng yùn yī dào lěng fāng dù xià shí èr chóng lóu shǔ qì kě xiāo yī bàn
既而曰：“此时无他想，但得冰浸良酝，一道冷芳，度下十二重楼，暑气可消一半。
chén xiào yuē cǐ yuàn yì suì pū dāng wèi jūn cháng zhī
”陈笑曰：“此愿易遂，仆当为君偿之。
yīn wò shǒu yuē hán shè yī ěr qǐng jí yū bù
”因握手曰：“寒舍伊迩，请即迂步。
kè xiào ér cóng zhī
”客笑而从之。
zhì jiā chū cáng jiǔ yú shí dòng qí liáng zhèn chǐ
至家，出藏酒于石洞，其凉震齿。
kè dà yuè yī jǔ shí gōng
客大悦，一举十觥。
rì yǐ jiù mù dà hū yǔ yú shì zhāng dēng yú shì kè nǎi jiě chú lǐng jīn xiāng yǔ páng bó
日已就暮，大忽雨，于是张灯于室，客乃解除领巾，相与磅礴。
yǔ cì jiàn kè nǎo hòu shí lòu dēng guāng yí zhī
语次，见客脑后时漏灯光，疑之。
wú hé kè mǐng dǐng mián tà shàng
无何，客酩酊眠榻上。
chén yí dēng qiè kuī zhī jiàn ěr hòu yǒu jù xué rú zhǎn dà shǔ dào hòu mó jiān gé rú líng
陈移灯窃窥之，见耳后有巨穴如盏大，数道厚膜间鬲如棂；
líng wài ruǎn gé chuí bì zhōng shì kōng kōng
棂外软革垂蔽，中似空空。
hài jí qián chōu jì zān bō mó chān zhī yǒu yī wù zhuàng lèi xiǎo niú suí shǒu fēi chū pò chuāng ér qù
骇极，潜抽髻簪，拨膜觇之，有一物状类小牛，随手飞出，破窗而去。
yì hài bù gǎn fù bō
益骇不敢复拨。
fāng yù zhuǎn bù ér kè yǐ xǐng
方欲转步，而客已醒。
jīng yuē zi kuī jiàn wú yǐn yǐ
惊曰：“子窥见吾隐矣！
fàng niú huáng chū jiāng wèi nài hé
放牛癀出，将为奈何？
chén bài jí qí gù kè yuē jīn yǐ ruò cǐ shàng fù hé huì
”陈拜诘其故，客曰：“今已若此，尚复何讳。
shí xiàng gào wǒ liù chù wēn shén ěr
实相告：我六畜瘟神耳。
shì suǒ zòng zhě niú huáng kǒng bǎi lǐ nèi niú wú zhǒng yǐ
适所纵者牛癀，恐百里内牛无种矣。
chén gù yǐ yǎng niú wèi yè wén zhī dà kǒng bài qiú shù jiě
”陈故以养牛为业，闻之大恐，拜求术解。
kè yuē yú qiě bù miǎn yú zuì qí hé shù zhī néng jiě
客曰：“余且不免于罪，其何术之能解？
wéi kǔ shēn sàn zuì xiào qí guǎng chuán cǐ fāng wù cún sī niàn kě yě
惟苦参散最效，其广传此方，勿存私念可也。
yán yǐ xiè bié chū mén yòu jū tǔ duī bì kān zhōng yuē měi yòng yī hé yì xiào
”言已谢别出门，又掬土堆壁龛中，曰：“每用一合亦效。
gǒng bù fù jiàn
”拱不复见。
jū wú hé niú guǒ bìng wēn yì dà zuò
居无何，牛果病，瘟疫大作。
chén yù zhuān lì mì qí fāng bù kěn chuán wéi chuán qí dì
陈欲专利，秘其方不肯传，惟传其弟。
dì shì zhī shén yàn
弟试之神验。
ér chén zì cuò dàn niú shū wǎng suǒ xiào
而陈自锉啖牛，殊罔所效。
yǒu niú liǎng bǎi tí líng dǎo bì dài jìn
有牛两百蹄陵，倒毙殆尽；
yí lǎo mù niú sì wǔ tóu yì qūn xún jiù sǐ
遗老牡牛四五头，亦逡巡就死。
zhōng xīn ào nǎo wú suǒ yòng lì
中心懊恼，无所用力。
hū yì kān zhōng jū tǔ niàn wèi bì xiào gū wàng tóu zhī jīng yè niú nǎi jǐn qǐ
忽忆龛中掬土，念未必效，姑妄投之，经夜牛乃尽起。
shǐ wù yào zhī bù líng nǎi shén fá qí sī yě
始悟药之不灵，乃神罚其私也。
hòu shù nián pìn niú fán yù jiàn fù qí gù
后数年，牝牛繁育，渐复其故。