wèi gān hán
味甘寒。
zhǔ wǔ zàng liù fǔ hán rè léi shòu wǔ lóng lì xiǎo biàn
主五脏六腑，寒热羸瘦，五癃，利小便。
jiǔ fú jiān gǔ zhǎng jī ròu qīng shēn yán nián
久服坚骨长肌肉，轻身延年。
míng yī yuē shēng shǎo shì shān shí èr yuè cǎi zhī
《名医》曰：生少室山，十二月采之。
àn shuō wén yún shēng gǔ wén zhōng kuí cài yě
案《说文》云：升，古文终，葵菜也。
guǎng yǎ yún kuí yě kǎo shēng yǔ zhōng xíng xiāng jìn dāng jí ěr yǎ zhōng kuí ěr yǎ yún zhōng kuí fán lù
《广雅》云：，葵也，考升与终形相近，当即《尔雅》蔠葵，《尔雅》云蔠，葵繁露。
guō pú yún chéng lù yě dà jīng xiǎo yè huá zǐ huáng sè
郭璞云：承露也，大茎小叶，华紫黄色。
běn cǎo tú jīng yún wú rén hū wèi fán lù sú hū hú yàn zhī zi kě fù rén tú miàn jí zuò kǒu zhī àn míng yī bié yǒu luò kuí tiáo yī míng fán lù yì fēi yě táo hóng jǐng yǐ wéi zhōng dōng zhì chūn zuò zi wèi zhī dōng kuí bù jīng shén yǐ
本草图经云：吴人呼为繁露，俗呼胡燕支，子可妇人涂面及作口脂，按《名医》别有落葵条，一名繁露，亦非也，陶宏景以为终冬至春作子，谓之冬葵，不经甚矣。