wèi jiāng yǔ qín gōng hán zhū jǐ wèi wèi wáng yuē qín yǔ róng dí tóng sú yǒu hǔ láng zhī xīn tān lì hào lì ér wú xìn bù shí lǐ yì dé xíng
魏将与秦攻韩，朱己谓魏王曰：“秦与戎、翟同俗，有虎狼之心，贪戾好利而无信，不识礼义德行。
gǒu yǒu lì yān bù gù qīn qī xiōng dì ruò qín shòu ěr
苟有利焉，不顾亲戚兄弟，若禽兽耳。
cǐ tiān xià zhī suǒ tóng zhī yě fēi suǒ shī hòu jī dé yě
此天下之所同知也，非所施厚积德也。
gù tài hòu mǔ yě ér yǐ yōu sǐ
所以宣太后是他的母亲，却忧郁而死；
ráng hóu jiù yě gōng mò dà yān ér jìng zhú zhī
穰侯是他的舅舅，功劳没有比他更大的，却最终被驱逐；
liǎng dì wú zuì ér zài duó zhī guó
两个弟弟没有罪过，却一再被剥夺封国。
cǐ yú qí qīn qī xiōng dì ruò cǐ ér yòu kuàng yú chóu chóu zhī dí guó yě
此于其亲戚兄弟若此，而又况于仇雠之敌国也！
jīn dài wáng yǔ qín fá hán ér yì jìn qín chén shèn huò zhī ér wáng fú shi yě zé bù míng yǐ
今大王与秦伐韩而益近秦，臣甚或之，而王弗识也，则不明矣。
qún chén zhī zhī ér mò yǐ cǐ jiàn zé bù zhōng yǐ
群臣知之，而莫以此谏，则不忠矣。
jīn fú hán shì yǐ yī nǚ zǐ chéng yī ruò zhǔ nèi yǒu dà luàn wài ān néng zhī qiáng qín wèi zhī bīng wáng yǐ wéi bù pò hu
今夫韩氏以一女子承一弱主，内有大乱，外安能支强秦、魏之兵，王以为不破乎？
hán wáng qín jǐn yǒu zhèng de yǔ dà liáng lín wáng yǐ wéi ān hu
韩亡，秦尽有郑地，与大梁邻，王以为安乎？
wáng yù de gù dì ér jīn fù qiáng qín zhī huò yě wáng yǐ wéi lì hu
王欲得故地，而今负强秦之祸也，王以为利乎？
qín fēi wú shì zhī guó yě hán wáng zhī hòu bì qiě biàn shì
秦非无事之国也，韩亡之后，必且便事；
biàn shì bì jiù yì yǔ lì
便事，必就易与利；
jiù yì yǔ lì bì bù fá chu yǔ zhào yǐ
就易与利，必不伐楚与赵矣。
shì hé yě
这是为什么呢？
fu yuè shān yú hé jué hán zhī shàng dǎng ér gōng qiáng zhào zé shì fù yù yǔ zhī shì yě qín bì bù wéi yě
夫越山逾河，绝韩之上党而攻强赵，则是复阏与之事也，秦必不为也。
ruò dào hé nèi bèi qiū zhāo gē jué zhāng fǔ zhī shuǐ ér yǐ yǔ zhào bīng jué shèng yú hán dān zhī jiāo shì shòu zhì bó zhī huò yě qín yòu bù gǎn
若道河内，倍邺、朝歌，绝漳、滏之水，而以与赵兵决胜于邯郸之郊，是受智伯之祸也，秦又不敢。
fá chu dào shè ér gǔ xíng sān shí lǐ ér gōng wēi ài zhī sāi suǒ xíng zhě shén yuǎn ér suǒ gōng zhě shén nán qín yòu fú wèi yě
伐楚，道涉而谷行三十里，而攻危隘之塞，所行者甚远，而所攻者甚难，秦又弗为也。
ruò dào hàn hé wài bèi dà liáng ér yòu shàng cài shào líng yǐ yǔ chu bīng jué yú chén jiāo qín yòu bù gǎn yě
若道汉河外，背大梁，而右上蔡、召陵，以与楚兵决于陈郊，秦又不敢也。
gù yuē qín bì bù fá chu yǔ zhào yǐ yòu bù gōng wèi yǔ qí yǐ
故曰，秦必不伐楚与赵矣，又不攻卫与齐矣。
hán wáng zhī hòu bīng chū zhī rì fēi wèi wú gōng yǐ
韩亡之后，兵出之日，非魏无攻矣。
qín gù yǒu huái de xíng qiū zhī chéng guǐ jīn ér yǐ lín hé nèi hé nèi zhī gòng jí mò bù wēi yǐ
秦故有怀地刑丘、之城垝津，而以临河内，河内之共、汲莫不危矣。
qín yǒu zhèng de de yuán yōng jué yíng zé ér shuǐ dà liáng dà liáng bì wáng yǐ
秦有郑地，得垣雍，决荥泽，而水大梁，大梁必亡矣。
wáng zhī shǐ zhě dà guò yǐ nǎi è ān líng shì yú qín qín zhī yù xǔ zhī jiǔ yǐ
王之使者大过矣，乃恶安陵氏于秦，秦之欲许之久矣。
rán ér qín zhī yè yáng kūn yáng yǔ wǔ yáng gāo líng lín tīng shǐ zhě zhī è yě suí ān líng shì ér yù wáng zhī
然而秦之叶阳、昆阳与舞阳、高陵邻，听使者之恶也，随安陵氏而欲亡之。
qín rào wǔ yáng zhī běi yǐ dōng lín xǔ zé nán guó bì wēi yǐ
秦绕舞阳之北，以东临许，则南国必危矣。
nán guó suī wú wēi zé wèi guó qǐ de ān zāi qiě fú zēng hán bù shòu ān líng shì kě yě fū bù huàn qín zhī bù ài nán guó fēi yě
南国虽无危，则魏国岂得安哉?且夫憎韩不受安陵氏可也，夫不患秦之不爱南国，非也。
yì rì zhě qín nǎi zài hé xī jìn guó zhī qù liáng yě qiān lǐ yǒu yú hé shān yǐ lán zhī yǒu zhōu hán ér jiān zhī
异日者，秦乃在河西，晋国之去梁也，千里有余，河山以兰之，有周、韩而间之。
cóng lín jūn yǐ zhì yú jīn qín shí gōng wèi wǔ rù guó zhōng biān chéng jǐn bá
从林军以至于今，秦十攻魏，五入国中，边城尽拔。
wén tái duò chuí dōu fén lín mù fá mí lù jǐn ér guó jì yǐ kùn
文台堕，垂都焚，林木伐，糜鹿尽，而国继以困。
yòu cháng qū liáng běi dōng zhì táo wèi zhī jiāo běi zhì píng hǎn suǒ wáng hu qín zhě shān běi hé wài hé nèi dà xiàn shù bǎi míng dōu shù shí
又长驱梁北，东至陶、卫之郊，北至平阚，所亡乎秦者，山北、河外、河内，大县数百，名都数十。
qín nǎi zài hé xī jìn guó zhī qù dà liáng yě shàng qiān lǐ ér huò ruò shì yǐ
秦乃在河西，晋国之去大梁也尚千里，而祸若是矣。
yòu kuàng yú shǐ qín wú hán ér yǒu zhèng de wú hé shān yǐ lán zhī wú zhōu hán yǐ jiān zhī qù dà liáng bǎi lǐ huò bì bǎi cǐ yǐ
又况于使秦无韩而有郑地，无河山以兰之，无周、韩以间之，去大梁百里，祸必百此矣。
yì rì zhě cóng zhī bù chéng yǐ chu wèi yí ér hán bù kě de ér yuē yě
异日者，从之不成矣，楚、魏疑而韩不可得而约也。
jīn hán shòu bīng sān nián yǐ qín náo zhī yǐ jiǎng hán zhī wáng yóu fú tīng tóu zhì yú zhào ér qǐng wèi tiān xià yàn háng dùn rèn
今韩受兵三年矣，秦挠之以讲，韩知亡，犹弗听，投质于赵，而请为天下雁行顿刃。
yǐ chén zhī guān zhī zé chu zhào bì yǔ zhī gōng yǐ
以臣之观之，则楚、赵必与之攻矣。
cǐ hé yě zé jiē zhī qín zhī wú qióng yě fēi jǐn wáng tiān xià zhī bīng ér chén hǎi nèi zhī mín bì bù xiū yǐ
此何也?则皆知秦之无穷也，非尽亡天下之兵，而臣海内之民，必不休矣。
shì gù chén yuàn yǐ cóng shì hu wáng wáng sù shòu chu zhào zhī yuē ér xié hán wèi zhī zhì yǐ cún hán wèi wu yīn qiú gù dì yú hán hán bì xiào zhī
是故臣愿以从事乎王，王速受楚、赵之约，而挟韩、魏之质，以存韩为务，因求故地于韩，韩必效之。
rú cǐ zé shì mín bù láo ér gù dì de qí gōng duō yú yǔ qín gòng fá hán rán ér wú yǔ qiáng qín lín zhī huò
如此，则士民不劳而故地得，其功多于与秦共伐韩，然而无与强秦邻之祸。
fu cún hán ān wèi ér lì tiān xià cǐ yì wáng zhī dà shí yǐ
“夫存韩安魏而利天下，此亦王之大时已。
tōng hán zhī shàng dǎng yú gòng mò shǐ dào yǐ tōng yīn ér guān zhī chū rù zhě fù zhī shì wèi zhòng zhì hán yǐ qí shàng dǎng yě
通韩之上党于共、莫，使道已通，因而关之，出入者赋之，是魏重质韩以其上党也。
gòng yǒu qí fù zú yǐ fù guó hán bì dé wèi ài wèi zhòng wèi wèi wèi hán bì bù gǎn fǎn wèi
共有其赋，足以富国，韩必德魏、爱魏、重魏、畏魏，韩必不敢反魏。
hán shì wèi zhī xiàn yě
韩是魏之县也。
wèi de hán yǐ wéi xiàn zé wèi dà liáng hé wài bì ān yǐ
魏得韩以为县，则卫、大梁、河外必安矣。
jīn bù cún hán zé èr zhōu bì wēi ān líng bì yì
今不存韩，则二周必危，安陵必易。
chu zhào chu dà pò wèi qí shén wèi
楚、赵楚大破，卫、齐甚畏。
tiān xià zhī xī xiāng ér chí qín rù cháo wéi chén zhī rì bù jiǔ
天下之西乡而驰秦，入朝为臣之日不久。