lì shǐ lái yuán
历史来源
yuán yú jī xìng shì zhōu jǐng wáng xiǎo ér zi cháo de hòu dài yǐ zǔ míng wéi shì
1、源于姬姓，是周景王小儿子朝的后代，以祖名为氏。
zhōu jǐng wáng de tài zǐ zǎo sǐ jǐng wáng zuì chóng ài xiǎo ér zi wáng zǐ cháo yú shì dǎ suàn jiāng tā lì wèi tài zǐ
周景王的太子早死，景王最崇爱小儿子王子朝，于是打算将他立为太子。
dàn shì shì qíng hái méi yǒu bàn wán de shí hòu jǐng dì jiù xīn zàng bìng tū fā ér sǐ qù le
但是事情还没有办完的时候景帝就心脏病突发而死去了。
jǐng wáng de lìng yī gè ér zi gài zǎo jiù xiǎng dé dào wáng wèi yú shì tā chéng zhè gè jī huì àn zhōng gōu jié jìn guó de jūn chén zuò wéi wài yuán jǐng dì yī sǐ tā jiù yào hé wáng zǐ cháo zhēng duó wáng wèi
景王的另一个儿子丐早就想得到王位，于是他乘这个机会暗中勾结晋国的君臣作为外援，景帝一死，他就要和王子朝争夺王位。
zhè shí zhí zhèng de qīng shì dān shì hé liú shì yōng lì le lìng yī gè wáng zǐ měng zuò wéi guó jūn chēng wéi zhōu dào wáng
这时，执政的卿士单氏和刘氏拥立了另一个王子猛作为国君，称为周悼王。
wáng zǐ cháo fā dòng zhōu dōu bù fēn guì zú hé shī qù guān wèi de jiù guì zú de zǐ dì qǐ bīng gǎn zǒu le dào wáng
王子朝发动周都部分贵族和失去官位的旧贵族的子弟起兵，赶走了悼王。
zhè shí jìn guó chū miàn gān shè pài bīng sòng dào wáng guī guó fù wèi
这时晋国出面干涉，派兵送悼王归国复位。
bù jiǔ yǐ hòu dào wáng bào bìng ér sǐ wáng zǐ gài jì wèi chēng zhōu jìng wáng
不久以后，悼王暴病而死，王子丐继位，称周敬王。
dì èr nián wáng zǐ cháo zài guì zú yǐn shì de zhī chí xià zài cì qǐ bīng gǎn zǒu le jìng wáng zì lì wèi wáng
第二年，王子朝在贵族尹氏的支持下再次起兵赶走了敬王，自立为王。
sān nián yǐ hòu zhōu jìng wáng zài jìn jūn de bāng zhù xià fù wèi
三年以后，周敬王在晋军的帮助下复位。
wáng zǐ cháo dài zhe zhōu cháo de diǎn jí táo dào chǔ guó
王子朝带着周朝的典籍逃到楚国。
wáng zǐ cháo de zǐ sūn hòu dài hòu lái bìng yǐ cháo wèi xìng chēng wéi cháo shì
王子朝的子孙后代后来并以朝为姓，称为朝氏。
zhāo shì cháo cháo de gǔ zì yīn ér yòu xiě zuò zhāo cháo shì
晁是鼌、朝的古字，因而又写做晁、鼌氏。
zhāo yǔ cháo cháo gǔ dài de shí hòu yīn tóng yì tōng dōu yǒu zǎo chén de yì sī
晁与鼌、朝古代的时候音同意通，都有早晨的意思。
chū zì shǐ shì yě shì yǐ zǔ míng wéi xìng
2、出自史氏，也是以祖名为姓。
chūn qiū shí qī wèi guó yǒu dài fū shǐ zhāo tā de zǐ sūn hòu dài biàn yǐ zhāo zuò wéi tā men de xìng shì
春秋时期，卫国有大夫史晁，他的子孙后代便以晁作为他们的姓氏。
de xìng shǐ zǔ wáng zǐ cháo
得姓始祖：王子朝。
cóng lì shǐ wén xiàn shàng kǎo zhèng zài wǒ guó gǔ dài zhāo cháo cháo cháo sān zì de dú yīn wán quán xiāng tóng suǒ yǐ jīng cháng bèi hùn wèi yī yòng
从历史文献上考证，在我国古代，晁、鼌（鼌）、朝三字的读音完全相同，所以，经常被混为一用。
yī zhào fēng sú tōng shàng jì zài zhāo xìng shì wèi dài fū shǐ zhāo zhī hòu
依照《风俗通》上记载，晁姓是卫大夫史晁之后。
ér shǐ jì zhāo cuò chuán suǒ yǐn shàng jì zài shuō zhāo shì chū nán yáng jīn xi è zhāo shì zhī hòu yě
而《史记·晁错传·索隐》上记载说：“晁氏出南阳，今西鄂晁氏之后也。
tōng zhì shì zú lüè yī shū zhǐ chū zhè gè jiā zú de shǐ zǔ shì zhōu jǐng wáng de ér zi wáng zǐ cháo huò shì wèi guó dài fū shǐ zhāo yòu zuò shǐ cháo
”《通志·氏族略》一书指出，这个家族的始祖，是周景王的儿子王子朝，或是卫国大夫史晁（又作史鼌）。
jù shǔ pú shàng jì zài rèn wéi zhāo xìng shì yóu cháo xìng gǎi chéng de
据《鼠璞》上记载，认为晁姓是由朝姓改成的。
zōng hé shàng shù jì zǎi kě yǐ zhī dào tuī suàn qǐ lái tā men de de xìng zhì shǎo yǐ jīng yǒu nián zuǒ yòu dì lì shǐ
综合上述记载，可以知道推算起来，他们的得姓至少已经有2500年左右的历史。
zhuī běn qiú yuán tā men hái shì zhōu wén wáng zhū jī xìng hòu yì
追本求源，他们还是周文王珠姬姓后裔。
wàng zú jū jīng zhào jùn jīn shǎn xī shěng xī ān dōng
望族居京兆郡（今陕西省西安东）。
gù zhāo shì hòu rén fèng wáng zǐ cháo wèi zhāo xìng de de xìng shǐ zǔ
故晁氏后人奉王子朝为晁姓的得姓始祖。
jiā zú míng rén
家族名人
zhāo cuò xī hàn yǐng chuān rén hàn wén dì yǔ hàn jǐng dì shí qī zhù míng de zhèng zhì jiā
晁错：西汉颖川人，汉文帝与汉景帝时期著名的政治家。
zhì shēn shàng xián míng zhī xué
治申尚贤名之学。
wén dì de shí hòu pài tā gēn fú shēng xué xí shàng shū
文帝的时候，派他跟伏生学习《尚书》。
tā céng jīng xiàng wén dì jiàn yì bú yào jiào tài zǐ dú tài duō de rú jiā jīng diǎn ér yīng gāi duō xué yī xiē kě yòng yú dāng jīn shí jì de zhì lǐ guó jiā de shù shù tōng xiǎo fǎ zhì de xué shuō
他曾经向文帝建议，不要叫太子读太多的儒家经典，而应该多学一些可用于当今实际的治理国家的术数，通晓法治的学说。
wén dì jiē shòu le tā de jiàn yì bài zhāo cuò wèi tài zǐ jiā lìng ràng tā fǔ dǎo tài zǐ dú shū
文帝接受了他的建议，拜晁错为太子家令，让他辅导太子读书。
bìng qiě chēng tā wèi zhì náng
并且称他为“智囊“。
jǐng dì jí wèi yǐ hòu shēng qiān wèi yù shǐ dài fū tā zài zhè gè shí hòu tí chū le xuē zhū hóu fēng dì yǐ zūn jīng shī de sī xiǎng
景帝即位以后，升迁为御史大夫，他在这个时候提出了削诸侯封地以尊京师的思想。
tā yán jiū zǒng jié xiān qín yǐ lái de fǎ jiā sī xiǎng chēng zàn qín shǐ huáng yóu yú shí xíng fǎ zhì cái yòng zú mín lì zhàn yīn cǐ néng gòu jiān bìng liù guó chéng wéi tiān zǐ
他研究总结先秦以来的法家思想，称赞秦始皇由于实行法治，“财用足，民利战”，因此能够兼并六国，成为天子。
tā tí chū le yī tiáo dǎ jī nú lì zhǔ cán yú shì lì hé dì fāng gē jù shì lì jiā qiáng zhōng yāng jí quán gǒng gù dì zhǔ jiē jí zhuān zhèng de fǎ jiā lù xiàn
他提出了一条打击奴隶主残余势力和地方割据势力、加强中央集权、巩固地主阶级专政的法家路线。
zhǔ zhāng jiǎng lì nóng gēng kàng jī xiōng nú xuē píng fān guó
主张奖励农耕、抗击匈奴、削平藩国。
tā duō cì shàng shū jǐng dì tǎo lùn xuē ruò zhū hóu wáng gē jù shì lì hé gēng gǎi fǎ lìng děng shì yi
他多次上书景帝，讨论削弱诸侯王割据势力和更改法令等事宜。
tā tè bié zhǐ chū wú wáng qǐ tú móu luàn de yīn móu
他特别指出吴王企图谋乱的阴谋。
tā quàn jǐng dì xùn sù cǎi qǔ cuò shī pài bīng tǎo fá
他劝景帝迅速采取措施派兵讨伐。
jǐng dì jiē shòu le tā de jiàn yì duì zhū hóu guó jìn xíng le yī xiē xuē fān de cuò shī
景帝接受了他的建议，对诸侯国进行了一些削藩的措施。
yǐn qǐ le wú wáng de kǒng huāng
引起了吴王的恐慌。
tā yú shì yī fāng miàn chuàn tōng chu zhào jiāo dōng jiāo xi jǐ nán děng zhū hóu guó zhǔn bèi tí qián jǔ xíng pàn luàn
他于是一方面串通楚、赵、胶东、胶西、济南等诸侯国，准备提前举行叛乱；
lìng yì fāng miàn tā yòu dà zào yú lùn duì zhāo cuò jìn xíng è dú de gōng jī
另一方面他又大造舆论，对晁错进行恶毒的攻击。
sān nián zhēng yuè
三年正月，
wú chǔ děng qī guó jiè kǒu yào shā diào zhāo cuò ér qǐ bīng pàn luàn
吴楚等七国借口要杀掉晁错而起兵叛乱，
zhè shí
这时，
yuán lái wú wáng de chéng xiàng hòu lái dǎ rù hàn zhōng yāng zhèng quán de nèi jiān céng shòu guò zhāo cuò dǎ jī de yuán àng
原来吴王的丞相、后来打入汉中央政权的内奸、曾受过晁错打击的袁盎，
chéng jī xiàng jǐng dì tiǎo bō lí jiàn
乘机向景帝挑拨离间，
hú shuō zhǐ yǒu shā diào zhāo cuò cái néng píng xī qī guó zhī luàn
胡说只有杀掉晁错才能平息七国之乱。
jǐng dì yī shí dòng yáo shā le zhāo cuò
景帝一时动摇，杀了晁错。
zhè shí cóng qián xiàn huí lái de xiào wèi shān xiān bài jiàn jǐng dì jǐng dì wèn tā zhāo cuò yǐ jīng sǐ le wú chǔ bà bīng le ma
这时，从前线回来的校尉邓先拜见景帝，景帝问他：“晁错已经死了，吴楚罢兵了吗？
shān xiān qì fèn de shuō wú wáng de yīn móu yǐ jīng jì huà le shí jǐ nián le shā zhāo cuò zhǐ bù guò shì yí gè jiè kǒu bà le tā nà lǐ huì tíng zhǐ pàn luàn ne
”邓先气愤的说：“吴王的阴谋已经计划了十几年了，杀晁错只不过是一个借口罢了，他那里会停止叛乱呢？
jǐng dì zhè cái xǐng wù guò lái xià dìng jué xīn píng fǎn pàn luàn jié guǒ zhǐ yòng le sān gè yuè de shí jiān jiù píng fǎn le pàn luàn
”景帝这才醒悟过来，下定决心平反叛乱，结果只用了三个月的时间就平反了叛乱。
zhāo chóng zì zi yè liáo dōng xiāng píng rén
晁崇：字子业，辽东襄平人。
jiā shì shǐ guān
家世史官。
chóng shàn tiān wén shù shù zhī míng yú shí
崇善天文术数，知名于时。
wèi mù róng chuí tài shǐ láng
为慕容垂太史郎。
cóng mù róng bǎo bài yú cān hé huò chóng hòu nǎi shè zhī
从慕容宝败于参合，获崇，后乃赦之。
tài zǔ ài qí jì shù shén jiàn qīn dài
太祖爱其伎术，甚见亲待。
cóng píng zhōng yuán bài tài shǐ lìng zhào chóng zào hún yí lì xiàng rì yuè xīng chén
从平中原，拜太史令，诏崇造浑仪历象日月星辰。
qiān zhōng shū shì láng lìng rú gù
迁中书侍郎，令如故。
tiān xìng wǔ nián yuè yùn zuǒ jiǎo shí jiāng jǐn chóng zòu yuē zhàn wèi jiǎo chóng jiāng sǐ
天兴五年，月晕，左角蚀将尽，崇奏曰：“占为角虫将死。
shí tài zǔ jì kè yáo píng yú chái bì yǐ chóng yán zhī zhēng suì mìng zhū jūn fén chē ér fǎn
”时太祖既克姚平于柴壁，以崇言之征，遂命诸军焚车而反。
niú guǒ dà yì yú jià suǒ chéng jù niú hài shù bǎi tóu yì tóng rì bì yú lù cè zì yú shǒu wěi xiāng jì
牛果大疫，舆驾所乘巨牛害数百头亦同日毙于路侧，自余首尾相继。
shì suì tiān xià zhī niú sǐ zhě shí qī bā mí lù yì duō sǐ
是岁，天下之牛死者十七八，麋鹿亦多死。
zhāo yì zhāo chóng dì míng biàn ér cái bù jí chóng
晁懿：晁崇弟，明辩而才不及崇。
yǐ shàn běi rén yǔ nèi shì zuǒ yòu wèi huáng mén shì láng xiōng dì bìng xiǎn
以善北人语内侍左右，为黄门侍郎，兄弟并显。
yì hǎo jīn róng yí bèi fú jiàn dù yán yīn lèi tài zǔ
懿好矜容仪被服僭度，言音类太祖。
zuǒ yòu měi wén qí shēng mò bù jīng sǒng
左右每闻其声，莫不惊竦。
tài zǔ zhī ér è zhī
太祖知而恶之。
hòu qí jiā nú gào chóng yǔ yì pàn yòu yǔ wáng chén wáng cì duō qián tōng zhāo yǐn yáo xìng tài zǔ xián zhī
后其家奴告崇与懿叛，又与亡臣王次多潜通，招引姚兴，太祖衔之。
jí xìng kòu píng yáng chē jià jī pò zhī
及兴寇平阳，车驾击破之。
tài zǔ yǐ nú yán wèi shí hái cì jìn yáng zhí chóng xiōng dì bìng cì sǐ
太祖以奴言为实，还次晋阳执崇兄弟并赐死。
zhāo jiǒng zì míng yuǎn zhāo shuō zhī de gāo zǔ fù sòng cháo wén guān
晁迥：字明远（951-1034），晁说之的高祖父，宋朝文官。
dāng gōng bù shàng shū de gāo guān shí tā ér zi jǔ wèi jìn shì hé fù qīn tóng cháo zhí shì
当工部尚书的高官时，他儿子举为进士，和父亲同朝执事。
ér suí hòu zhāo jiǒng de wǔ gè sūn zi dōu wèi jìn shì dāng shí rén dōu zàn tàn bù yǐ
而随后晁迥的五个孙子，都为进士，当时人都赞叹不已。
ér qiě zhāo jiā de zú zhōng rén yě yǒu xǔ duō wèi jìn shì de yòu huò zhě yǐ wén cái chū míng de huò zài dāng guān de nà shí rén men kuā zhāng shuō zhāo bàn cháo jiù xíng róng cháo tíng zhōng sì hū yī bàn shì zhāo jiā rén
而且晁家的族中人，也有许多为进士的，又或者以文才出名的，或在当官的，那时人们夸张说：“晁半朝”，就形容朝廷中似乎一半是晁家人。
zhāo gōng sù yī xiě zhāo gōng sù zì zi xi jì zhōu jù yě rén gōng wǔ dì
晁公溯：一写晁公溯，字子西，济州巨野人，公武弟。
gāo zōng shào xīng bā nián jìn shì
高宗绍兴八年进士。
shǐ jí wú chuán jù běn jí shī wén zhī qí jǔ jìn shì hòu lì guān liáng shān wèi luò zhōu jūn shì pàn guān tōng pàn shī zhōu shào xīng mò zhī liáng shān jūn
史籍无传，据本集诗文，知其举进士后历官梁山尉、洛州军事判官、通判施州，绍兴末知梁山军。
xiào zōng gàn dào chū zhī méi zhōu hòu wèi tí diǎn tóng chuān fǔ lù xíng yù lèi qiān bīng bù yuán wài láng
孝宗干道初知眉州，后为提点潼川府路刑狱，累迁兵部员外郎。
zhe yǒu sōng shān jū shì wén jí juǎn kān yú gàn dào sì nián yòu yǒu bào jīng táng gǎo děng yǐ yì
著有《嵩山居士文集》54卷，刊于干道四年，又有《抱经堂稿》等，已佚。
cháo bǔ zhī zì wú jiù sòng cháo jì zhōu jù yě rén
晁补之：字无咎（1053-1110），宋朝济州巨野人。
yuán fēng èr nián jìn shì yuán yòu chū wèi dà xué zhèng hòu yǐ lǐ bù láng zhōng chū zhī hé zhōng fǔ zì hào guī lái zi
原丰二年进士，元祐初为大学正，后以礼部郎中出知和中府，自号归来子。
shàn zuò wén zhāng cái qì piāo yì hào xué qiě bù zhī pí juàn shàn cháng yú shū huà tā de zì tǐ shēn dé dàng shí de rén de hǎo píng
善做文章，才气飘逸，好学且不知疲倦，擅长于书画，他的字体深得当时的人的好评。
yǔ qín guān huáng tíng jiān zhāng lái děng rén chēng wéi sū mén sì xué shì wèi sū shì suǒ chēng dào
与秦观、黄廷坚、张来等人称为苏门四学士，为苏轼所称道。
dà guān sì nián shì shì zhōng nián suì
大观四年逝世，终年57岁。
yǒu bù fèn zhù zuò chuán shì
有部分著作传世。
zhāo chōng zhī zì yòng shū yī zì chuān dào sòng cháo jì zhōu jù yě jīn shǔ shān dōng shěng rén cháo bǔ zhī cóng dì
晁冲之：字用叔，一字川道，宋朝济州巨野（今属山东省）人，晁补之从弟。
jǔ jìn shì
举进士。
qí cí cōng jùn míng mèi yǔ qí xiōng háo jiàn zhī zuò xiāng fǎn
其词聪俊明媚，与其兄豪健之作相反。
zhào wàn lǐ ji qí cí shí liù shǒu wèi yī juàn míng zhāo yòng shū cí
赵万里辑其词十六首为一卷，名《晁用叔词》。
zhāo shuō zhī zì yǐ dào hào jǐng yū sòng dài zhì mò míng jiā shì yī wèi bù róng hū shì de jīng xué jiā
晁说之：字以道（1059—1129），号景迂，宋代制墨名家，是一位不容忽视的经学家。
tā bó tōng wǔ jīng yóu jīng yú yì xué tóng shí yòu shì yī wèi fù yǒu chuàng zuò shí jì de zuò jiā huà jiā yǔ sū shì huáng tíng jiān děng sū mén wén rén jiāng xī shī pài zuò jiā yǒu zhe guǎng fàn de shī yǒu guān xì
他博通五经，尤精于《易》学，同时又是一位富有创作实绩的作家、画家，与苏轼、黄庭坚等苏门文人、江西诗派作家有着广泛的师友关系。
yóu yú yuán fú shàng shū rù dǎng jí qí shì tú jí qí kǎn kě cháng qī chén lún xià liáo
由于元符上书入党籍，其仕途极其坎坷，长期沉沦下僚。
tā de yī shēng jīng lì le rén zōng shén zōng zhé zōng huī zōng qīn zōng gāo zōng liù cháo shì nán de de yī wèi shēn rù nán sòng de yuán yòu míng shì
他的一生经历了仁宗、神宗、哲宗、徽宗、钦宗、高宗六朝，是难得的一位身入南宋的“元祐名士”。
zhāo gōng wǔ zì zi zhǐ zǔ jí chán zhōu qīng fēng jīn shǔ hé nán shěng chū shēn shū xiāng shì jiā
晁公武，字子止，祖籍澶州清丰（今属河南省），出身书香世家。
qī shì zǔ zhāo jiǒng wèi zhù míng xué zhě guān zhì lǐ bù shàng shū
七世祖晁迥为著名学者，官至礼部尚书。
gāo zǔ zhāo zōng què zēng zǔ zhāo zhòng yǎn yě shì bǎo xué zhī shì
高祖晁宗悫、曾祖晁仲衍，也是饱学之士。
fù chōng zhī zì shū yòng shàn shī míng wèi jiāng xī shī pài zuò jiā zú fù cháo bǔ zhī zì wú jiù cóng fù shuō zhī zì yǐ dào jūn wèi zhù míng xué zhě yǐ míng jié wén zhāng shèng míng yú shì
父冲之，字叔用，擅诗名，为江西诗派作家，族父晁补之，字无咎，从父说之，字以道，均为著名学者，以名节文章盛名于世。
zhāo shì hòu qiān jū shān dōng gù yòu chēng wèi jì zhōu jù yě jīn shān dōng shěng jù yě rén
晁氏后迁居山东，故又称为济州钜野（今山东省巨野）人。
zhāo gōng wǔ shǎo chéng jiā xué jìn dān qún shū
晁公武少承家学，浸耽群书。
féng jìng kāng bīng zāi xié jiā rù shǔ bì nàn yù jū jiā dìng fǔ jīn sì chuān shěng yào shān
逢靖康兵灾，携家入蜀避难，寓居嘉定府（今四川省乐山）。
gù jiā cáng shū zài zhàn luàn zhōng sǔn shī dài jīng shào xīng èr nián dēng jìn shì dì hòu wèi sì chuān zhuǎn yùn fù shǐ jǐng dù shǔ guān
故家藏书，在战乱中损失殆荆绍兴二（1132年），登进士第，后为四川转运副使井度属官。
shào xīng shí qī nián zhī gōng zhōu jīn chóng qìng hòu yòu zhī róng zhōu jīn sì chuān shěng róng xiàn hé zhōu jīn chóng qìng shì hé chuān lú zhōu jīn sì chuān shěng lú zhōu děng dì
绍兴十七年知恭州（今重庆），后又知荣州（今四川省荣县）、合州（今重庆市合川）、泸州（今四川省泸州）等地。
lóng xīng chū rù cháo wèi lì bù láng zhōng jiān chá yù shǐ
隆兴初，入朝为吏部郎中、监察御史。
lóng xīng èr nián jiān shū mì yuàn jiǎn xiáng wén zì bù jiǔ yòu wèi yù shǐ tái yòu zhèng yán diàn zhōng shì yù shǐ shì yù shǐ
隆兴二年（1164）兼枢密院检详文字，不久又为御史台右正言、殿中侍御史、侍御史。
tā duì dāng shí guān rǒng ēn làn de xiàn xiàng tí chū le yī xì liè jiù bì zhī cè
他对当时官冗恩滥的现象提出了一系列救弊之策。
qián dào sì nián nián yǐ fū wén gé dài zhì wèi sì chuān ān fǔ zhì zhì shǐ
乾道四年（1168年），以敷文阁待制为四川安抚制置使。
wǔ nián chú fū wén gé zhí xué shì zài sì chuān chóng jiàn guǎng huì cāng zhèn jì jī mín
五年，除敷文阁直学士，在四川重建广惠仓，赈济饥民。
qī nián zhào chú lín ān fǔ shǎo yǐn zhuó lì bù shì láng
七年，诏除临安府少尹，擢吏部侍郎。
zhì shì hòu zài sì chuān jiā dìng fǔ fú wén xiāng dù guò le tā de wǎn nián
致仕后，在四川嘉定府符文乡度过了他的晚年。
zú yú nán sòng chún xī nián jiān
卒于南宋淳熙年间。
zhāo gōng wǔ shì sòng dài zhù míng de mù lù xué jiā tā zì yòu dān shū shì xué suī jiā cáng shū dà duō huǐ yú bīng huǒ dàn réng xīn zhì bù shuāi
晁公武是宋代著名的目录学家，他自幼耽书嗜学，虽家藏书大多毁于兵火，但仍“心志不衰”。
tā wèi nán yáng jǐng dù shǔ guān qī jiān céng bāng zhù jǐng dù biān shū kè shū jié xià le shēn hòu yǒu yì
他为南阳井度属官期间，曾帮助井度编书、刻书，结下了深厚友谊。
jǐng dù bà guān hòu jiāng cáng shū wǔ shí qiè zèng yǔ zhāo shì
井度罢官后，将藏书五十箧赠予晁氏。
tā yǐ jǐng dù zèng shū wèi jī chǔ jié hé zì jǐ yuán lái de shōu cáng chú qí chóng fù dé èr wàn sì qiān wǔ bǎi juǎn yǒu jī
他以井度赠书为基础，结合自己原来的收藏，“除其重复，得二万四千五百卷有奇”。
shào xīng èr shí yī nián yòu zài zhī róng zhōu rèn shàng lì yòng sān róng pì zuǒ shǎo shì de xián xiá rì xī gōng yǐ zhū huáng chóu jiào chuǎn wù zhōng piān zhé cuō qí dà zhǐ lùn zhī
绍兴二十一年，又在知荣州任上，利用“三荣僻左少事”的闲暇，“日夕躬以朱黄，雠校舛误，终篇辄撮其大旨论之”。
zhōng yú wán chéng le jùn zhāi dú shū zhì chū gǎo bìng zài qù shì qián bù duàn duì chū gǎo jìn xíng xiū dìng hé bǔ chōng
终于完成了《郡斋读书志》初稿，并在去世前，不断对初稿进行修订和补充。
zhāo duān lǐ sòng dài shī rén zì cì yīng xiān shì chán zhōu qīng fēng jīn shǔ hé nán shěng rén xǐ jū péng mén jīn jiāng sū shěng xú zhōu
晁端礼：宋代诗人，字次膺（1046-1113），先世澶州清丰（今属河南省）人，徙居彭门（今江苏省徐州）。
shén zōng zhèng hé sān nián nián yǐ chéng shì láng wèi dà shèng fǔ xié lǜ ér zú
神宗政和三年（1113年）以承事郎为大晟府协律而卒。
qí cí duō yǒng wù sòng yú zhī zuò cháng yǔ cháo bǔ zhī chàng hè fēng gé jìn zhōu bāng yàn qì pò jiào zhōu háo fàng ér bù jí zhōu gōng zhì
其词多咏物、颂谀之作，常与晁补之唱和，风格近周邦彦，气魄较周豪放，而不及周工致。
zài chuàng zhì xīn diào fāng miàn yǒu yí dìng gòng xiàn
在创制新调方面有一定贡献。
zhe yǒu xián shì jí yǐ yì jīn chuán xián zhāi qín qù wài piān
著有《闲适集》已佚，今传《闲斋琴趣外篇》。
qiān xǐ fēn bù
迁徙分布
quē zhāo xìng zài dà lù hé tái wān dōu méi yǒu liè rù bǎi jiā xìng qián yī bǎi wèi
（缺）晁姓在大陆和台湾都没有列入百家姓前一百位。
zhāo yuán chū yú jī xìng chūn qiū shí qī zhōu jǐng wáng chǒng ài xiǎo ér zi wáng zǐ cháo
晁源出于姬姓，春秋时期，周景王宠爱小儿子王子朝。
dāng tā zhèng dǎ suàn lì wáng zi cháo wèi tài zǐ shí zì jǐ què bào bìng shēn wáng
当他正打算立王子朝为太子时，自己却暴病身亡。
jǐng wáng sǐ hòu de jǐ nián nèi jǐ gè wáng zǐ lì zhēng duó wáng wèi hù xiāng zhēng dòu
景王死后的几年内，几个王子力争夺王位互相争斗。
zuì hòu zài jìn guó de gàn yù xià wáng zǐ jù zuò wěn le wáng wèi zhè jiù shì zhōu jìng wáng
最后在晋国的干预下，王子句坐稳了王位，这就是周敬王。
wáng zǐ cháo táo wǎng chǔ guó tā de zǐ sūn chēng wéi cháo shì
王子朝逃往楚国，他的子孙称为朝氏。
yóu yú zhāo shì cháo de gǔ zì suǒ yǐ cháo shì yòu xiě zuò zhāo shì
由于晁是朝的古字，所以朝氏又写作晁氏。
zhāo shì de wàng zú jū zhù zài yǐng chuān jīn tiān de hé nán shěng cháng gě xǔ chāng yí dài jīng zhào jīn tiān de shǎn xī shěng cháng ān yǐ dōng
晁氏的望族居住在颖川（今天的河南省长葛、许昌一带）、京兆（今天的陕西省长安以东）。