lì shǐ lái yuán
历史来源
chū zì yǐ guān míng wèi shì
1、出自以官名为氏。
jù shān hǎi jīng zài yǒu kùn mín zhī guó gōu xìng
据《山海经》载，有困民之国，勾姓。
wèi cǐ xìng zhī shǐ
为此姓之始。
gōu yòu xiě zuò jù
勾又写作“句”。
qí xìng zuì zǎo jiàn yú shān hǎi jīng kùn mín zhī guó gōu xìng
其姓最早见于《山海经》：“困民之国，勾姓”。
cǐ wài xiāng chuán dì shǎo hào de yí gè ér zi míng zhòng sǐ hòu bèi fēng wèi mù zhèng wèi wǔ xíng shén zhī yī zhǎng guǎn tiān dì wàn wù de shēng lǎo bìng sǐ hào chēng gōu máng
此外，相传帝少昊的一个儿子名重，死后被封为木正，为五行神之一，掌管天地万物的生老病死，号称勾芒。
tā de hòu shì zǐ sūn yǐ gōu wèi xìng
他的后世子孙以“勾”为姓。
gōu xìng zài nán sòng shí wéi bì sòng gāo zōng zhào gòu de míng huì gǎi wéi jù yīn bù biàn dú gōu gōu děng xìng
勾姓在南宋时为避宋高宗赵构的名讳，改为“句”（音不变，读勾Gōu）、“钩”等姓。
chū zì yǐ guān míng wèi xìng jí tóng shàng shuō
2、出自以官名为姓（即同上“1”说）。
jù lù shǐ zài xiāng chuán yuǎn gǔ shí qī shǎo hào shì de sān ér zi zhòng céng zuò wéi gōu máng guān wèi wǔ xíng shén zhī yī wèi mù zhèng zhǔ guǎn shù mù
据《路史》载，相传，远古时期少皞氏的三儿子重曾作为勾芒官，为五行神之一，为木正，主管树木。
zhòng wèi hòu dài jiù yòng tā de guān míng gōu zuò wéi zì jǐ de xìng shì jīn xiě zuò jù xìng
重为后代就用他的官名“勾”作为自己的姓氏，今写作句姓。
chū zì wèi bì dì huì suǒ gǎi
3、出自为避帝讳所改。
nán sòng shí wèi bì gāo zōng zhào gòu zhī huì gōu shì gǎi wéi jù shì
南宋时，为避高宗赵构之讳，勾氏改为句（Gōu）氏；
yǒu de jiā cǎo zì tóu gǎi wéi gǒu xìng
有的加草字头，改为苟（Gǒu）姓。
chū zì gǔ dài xiǎo shù mín zú xìng shì jù lóng shì suǒ gǎi
4、出自古代小数民族姓氏句龙氏所改。
dōng hàn shí nán xiōng nú yǒu jù lóng shì rù zhōng yuán hòu zhú jiàn hàn huà suì yǐ jù yīn dú gǔ xiě zuò gōu wèi shì chēng jù xìng
东汉时，南匈奴有句龙氏，入中原后逐渐汉化，遂以句（音读Gōu，古写作“勾”）为氏，称句姓。
jiā zú míng rén
家族名人
gōu jiàn yuè xì gǔ dài yuè rén suǒ jiàn zhī guó yuè wáng yǔn cháng shí qí guó jiàn qiáng gù chǔ guó nǎi lián yuè yǐ zhì wú
勾践：越系古代越人所建之国，越王允常时其国渐强,故楚国乃联越以制吴。
qián sì jiǔ liù nián dāng yuè wáng gōu jiàn gōng yuán qián sì jiǔ qī nián gōng yuán qián sì liù wǔ nián jí wèi bù jiǔ jí dǎ bài wú guó
前四九六年，当越王勾践（公元前四九七年-公元前四六五年）即位不久，即打败吴国。
liǎng nián hòu wú wáng fū chāi gōng pò yuè dōu gōu jiàn bèi pò qū xī tóu xiáng bìng suí fū chāi zhì wú guó chén shì wú wáng hòu bèi shè guī fǎn guó
两年后,吴王夫差攻破越都，勾践被迫屈膝投降，并随夫差至吴国，臣事吴王，后被赦归返国。
gōu jiàn zì zhàn bài yǐ hòu shí kè bù wàng kuài jī zhī chǐ rì rì wò xīn cháng dǎn fǎn gōng zì wèn rǔ wàng kuài jī zhī chǐ yá
勾践自战败以后，时刻不忘会稽之耻，日日卧薪尝胆，反躬自问“汝忘会稽之耻邪？
tā zhòng yòng fàn lǐ wén zhòng děng xián rén jīng guò shí nián shēng jù ér shí nián jiào xùn shǐ yuè zhī guó lì jiàn jiàn huī fù qǐ lái
他重用范蠡、文仲等贤人，经过“十年生聚而十年教训”，使越之国力渐渐恢复起来。
kě shì wú duì cǐ què háo bù jǐng tì
可是吴对此却毫不警惕。
gōng yuán qián nián wú wáng fū chāi wèi cān jiā huáng chí zhī huì jǐn lǜ jīng ruì ér chū jǐn shǐ tài zǐ hé lǎo ruò shǒu guó
公元前482年，吴王夫差为参加黄池之会，尽率精锐而出，仅使太子和老弱守国。
yuè wáng gōu jiàn suì chéng xū ér rù dà bài wú shī shā wú tài zǐ
越王勾践遂乘虚而入，大败吴师杀吴太子。
fū chāi cāng cù yǔ jìn dìng méng ér fǎn lián zhàn bù lì bù dé yǐ ér yǔ yuè yì hé
夫差仓卒与晋定盟而返，连战不利，不得已而与越议和。
gōu tāo zì jǐng shān sòng dài chéng dū xīn fán rén
勾涛：字景山，宋代成都新繁人。
chóng níng èr nián jìn shì dì diào jiā zhōu fǎ yuàn chuān shǎn zhù qián sī shǔ guān
崇宁二年进士第，调嘉州法掾、川陕铸钱司属官。
jiàn yán chū tōng pàn qián zhōu
建炎初，通判黔州。
tián yòu gōng bīng dào jìng shàng tāo bái shǒu yàn láo zhī yòu gōng gǎn ēn lì xià jùn dé yǐ wú fàn
田佑恭兵道境上，涛白守，燕劳之，佑恭感恩厉下，郡得以无犯。
hú xiāng zéi wáng pì pò zǐ guī sāng zhòng guō shǒu zhōng gōng chá wu jiàn kē zhài jiāng fàn kuí mén
湖湘贼王辟破秭归，桑仲、郭守忠攻茶务箭窠砦，将犯夔门。
kuí bīng sù dān ruò xuān sī xí yòu gōng hàn yù tāo shuài qián bīng zuǒ zhī zéi kuì qù
夔兵素单弱，宣司檄佑恭捍御，涛帅黔兵佐之，贼溃去。
xuān fǔ zhāng jùn zòu tāo zhī bā zhōu bù fù
宣抚张浚奏涛知巴州，不赴。
hàn lín shì dú xué shì fàn zhòng jiàn zhào jiàn lùn wǔ shì chú bīng bù láng zhōng
翰林侍读学士范仲荐，召见，论五事，除兵部郎中。
qī nián qiān yòu sī láng guān jiān jiào zhèng
七年，迁右司郎官兼校正。
rì shí shàng yán
日食，上言。
bā yuè qiān qǐ jū shè rén yǐ zú jí mìng gé mén cì dūn dài bān
八月，迁起居舍人，以足疾，命阁门赐墩待班。
jiǔ yuè jiān quán zhōng shū shè rén
九月，兼权中书舍人。
gōu jǐng jiāng xìng jù jǐng míng jiāng zì zi jiāng chūn qiū mò nián wèi guó rén kǒng zǐ mén rén
勾井疆：姓句井，名疆，字子疆，春秋末年卫国人，孔子门人。
táng kāi yuán èr shí qī nián nián fēng qí yáng bó
唐·开元二十七年（739年）封“淇阳伯”。
sòng dà zhōng xiáng fú èr nián nián yòu fēng fǔ yáng hòu
宋·大中祥符二年（1009年），又封“滏阳侯”。
míng jiā jìng jiǔ nián nián zài fēng xiān xián
明·嘉靖九年（1530年），再封“先贤”。
qí hòu dài qù jù zì gǎi wéi jǐng shì zài jǐng shì zú pǔ míng rén lù zhōng yǒu jì zǎi
其后代去“句”字，改为井氏，在井氏族谱名人录中有记载。
gōu bó xué zhàn guó shí chǔ guó rén shù yǒu zhàn gōng guān zhì zuǒ jiāng jūn yòu bèi fēng wèi dàng qú hóu
勾博学：战国时楚国人，数有战功，官至左将军，又被封为宕渠侯。
jù tái fú suí dài chéng dū qīng chéng rén
句台符：隋代成都青城人。
shòu yè qīng chéng zhàng rén guān wéi dào shì yǔ bái yún xī yǐn shì zhāng yù wèi shī yǒu
受业青城丈人观为道士,与白云溪隐士张愈为诗友。
zì hào mín shān yì lǎo zì yún zuǒ pū fàn xián mèi yòu pāi xuē chāng jiān jǔ tóu ào bái rì cháng xiào jiē qīng tiān
自号“岷山逸老”自云：“左扑范贤袂，右拍薛昌肩，举头傲白日，长啸揭青天。
áo áo zhě ān zhī huá xià zhī nèi yǒu cǐ yì lè hu
嚣嚣者，安知华夏之内有此逸乐乎！
bù zhī mín shān zhī yì lǎo yú wǒ yì wǒ zhī yì lǎo yú mín shān hu
不知岷山之逸老于我，抑我之逸老于岷山乎？
míng dài wén shì yáng shēng ān qīng chéng wǔ yǐn zàn tái fú wèi qí yī
”明代文士杨升庵《青城五隐赞》，台符为其一。
zhe yǒu mín shān jí mín shān yì shì juǎn wò yún biān juǎn qīng chéng shān fāng wù zhì juǎn
著有《岷山集》、《岷山异事》3卷，《卧云编》3卷，《青城山方物志》5卷。
gōu chǔ shì sòng dài huà jiā xuān hé jiān jiàn shǎng dì yī fán sì fāng suǒ jìn bì lìng pǐn dìng
勾处士：宋代画家，宣和间鉴赏第一，凡四方所进，必令品定。
lìng dài zhào huà yuàn
令待诏画院。
qí wèi fù mǎ wáng shēn bǔ qí xú xī suǒ huà bì kǎn shǔ kuí tú sì shàn píng zhōng yí shī de liǎng fú
其为驸马王诜补齐徐熙所画《碧槛蜀葵图》四扇屏中遗失的两幅；
dài wǎn gōng líng máo huā zhú qiú zhě shén zhòng huī zōng wén zhī fēng qí bì bù lìng sī huà
戴琬工翎毛花竹，求者甚众，“徽宗闻之，封其臂，不令私画；
huī zōng huà shàn lìng gōng zhōng mó fǎng bìng shǎng cì gěi jìn shì
徽宗画扇令宫中摹仿，并赏赐给近侍；
nián zhèng hé wǔ nián cì zǎi chén yàn shí yǐ suǒ huà lóng xiáng xī tú xuān shì qún chén
1115年（政和五年）赐宰臣宴时，以所画《龙翔㶉×图》宣示群臣；
jiāng shān shuǐ huà jiā guō xī de huà shǎng gěi huà jì zuò zhě shān chūn de fù qīn shān yōng dōu biǎo xiàn le guì wèi tiān zǐ de huī zōng yǔ chén xià de róng qià guān xì bù néng bǎ zhèi xiē huó dòng yī gài chì zhī wèi lǒng luò cháo chén de shǒu duàn
将山水画家郭熙的画赏给《画继》作者邓椿的父亲邓雍，都表现了贵为天子的徽宗与臣下的融洽关系，不能把这些活动一概斥之为“笼络朝臣的手段。
jù kè jiǎn sòng dài zhèng xiàn rén jìn shì chū shēn guān zhì diàn zhōng shì yù shǐ céng guān hé zhōng zhī fǔ níng zhōu zhī fǔ děng hòu chū rèn hé dōng lù zhuǎn yùn shǐ yǐ zhōng chéng qīng lián wén míng yú dāng shí
句克俭：宋代郑县人，进士出身，官至殿中侍御史，曾官河中知府、宁州知府等，后出任河东路转运使，以忠诚清廉闻名于当时。
gōu lóng shuǎng yòu míng jù lóng shuǎng sì chuān rén sòng dài gōng tíng huà jiā shàn cháng rén wù
勾龙爽：又名句龙爽，四川人，宋代宫廷画家，擅长人物。
shén zōng shí guān hàn lín dài zhào xǐ wéi shàng gǔ yì guān fú pí fá rén wù wèi yī dài fèn bǐ
神宗时官翰林待诏，喜为上古衣冠佛疲乏人物，为一代奋笔。
shí chēng tā huà de rén wù qí zhuàng zhì yě yǒu fǎn piáo zhī yì
时称他画的人物“其状质野，有返朴之意。
qiān xǐ fēn bù
迁徙分布
quē jù gōu xìng zài dà lù hé tái wān dōu méi yǒu liè rù bǎi jiā xìng qián yī bǎi wèi
（缺）句（勾）姓在大陆和台湾都没有列入百家姓前一百位。
jù xìng yuán qǐ yú gōu xìng gǔ jīn tōng yòng
句（Gōu）姓，源起于勾姓，古今通用。
xiāng chuán dì shǎo hào yǒu gè ér zi jiào zhòng sǐ hòu bèi fēng wèi dōng fāng zhī shén zhǎng guǎn tiān dì wàn wù de shēng zhǎng fā yù jí shēng lǎo bìng sǐ hào chēng gōu máng guān yòu yǒu yī shuō jǐn zhǔ guǎn shù mù de guān ér yǐ tā de zǐ sūn yǐn yǐ wéi róng chēng wéi gōu shì
相传帝少昊有个儿子叫重，死后被封为东方之神，掌管天地万物的生长发育及生老病死，号称勾芒官（又有一说，仅主管树木的官而已），他的子孙引以为荣，称为勾氏。
jù shū zài yǒu yī xiē kùn mín zhī guó lǐ jiù cún zài yǐ gōu wèi xìng shì de
据书载，有一些困民之国里就存在以勾为姓氏的。
nán sòng shí gōu shì wèi bì sòng gāo zōng zhào gòu de huì yǒu gǎi wéi jù shì de dàn fā yīn jūn bù biàn
南宋时，勾氏为避宋高宗赵构的讳，有改为句氏的，但发音均不变；
yě yǒu gǎi lì gǒu shì de
也有改力苟氏的；
lìng yǒu gǎi wéi gōu shì de
另有改为钩氏的。
jù shì wàng zú jū píng yáng jùn jīn shān xī shěng lín fén xiàn xī nán yí dài
句氏望族居平阳郡（今山西省临汾县西南一带）。