wèi wáng yǔ lóng yáng jūn gòng chuán ér diào lóng yáng jūn de shí yú yú ér tì xià
魏王与龙阳君共船而钓，龙阳君得十余鱼而涕下。
wáng yuē yǒu suǒ bù ān hu rú shì hé bù xiāng gào yě duì yuē chén wú gǎn bù ān yě
王曰：“有所不安乎?如是，何不相告也?”对曰：“臣无敢不安也。
wáng yuē rán zé hé wéi tì chū yuē chén wèi wáng zhī suǒ de yú yě
”王曰：“然则何为涕出?”曰：“臣为王之所得鱼也。
wáng yuē hé wèi yě duì yuē chén zhī shǐ de yú yě chén shén xǐ hòu de yòu yì dà jīn chén zhí yù qì chén qián zhī suǒ de yǐ
”王曰：“何谓也?”对曰：“臣之始得鱼也，臣甚喜，后得又益大，今臣直欲弃臣前之所得矣。
jīn yǐ chén xiōng è ér de wèi wáng fú zhěn xí
今以臣凶恶，而得为王拂枕席。
jīn chén jué zhì rén jūn zǒu rén yú tíng pì rén yú tú
今臣爵至人君，走人于庭，辟人于途。
sì hǎi zhī nèi měi rén yì shén duō yǐ wén chén zhī de xìng yú wáng yě bì qiān cháng ér qū wáng
四海之内，美人亦甚多矣，闻臣之得幸于王也，必褰裳而趋王。
chén yì yóu nǎng chén zhī qián suǒ de yú yě chén yì jiāng qì yǐ chén ān néng wú tì chū hū wèi wáng yuē wù
臣亦犹曩臣之前所得鱼也，臣亦将弃矣，臣安能无涕出乎?”魏王曰：“误！
yǒu shì xīn yě hé bù xiāng gào yě yú shì bù lìng yú sì jìng zhī nèi yuē yǒu gǎn yán měi rén zhě zú
有是心也，何不相告也?”于是布令于四境之内曰：“有敢言美人者族。
yóu shì guān zhī jìn xí zhī rén qí zhì chǎn yě gù yǐ qí zì zuǎn fán yě wán yǐ
由是观之，近习之人，其挚谄也固矣，其自纂繁也完矣。
jīn yóu qiān lǐ zhī wài yù jìn měi rén suǒ xiào zhě yōng bì děi xìng hu
今由千里之外，欲进美人，所效者庸必得幸乎？
jiǎ zhī de xìng yōng bì wèi wǒ yòng hu ér jìn xí zhī rén xiāng yǔ yuàn wǒ jiàn yǒu huò wèi jiàn yǒu fú
假之得幸，庸必为我用乎?而近习之人相与怨，我见有祸，未见有福；
jiàn yǒu yuàn wèi jiàn yǒu dé fēi yòng zhī zhī shù yě
见有怨，未见有德，非用知之术也。